The mantra to cheat death..

When I was a small boy, I used to be terrified of death..

I used to pester my dad, about whether everyone in this world would die some time.. And to me in those days, the world meant by parents and grand parents and my toys, which included one wooden bus, one plastic auto rickshaw and a car, which when wound up , would go round and round with blinking lights.. Those were the good old days before  the GATT and the multinationals came. And they were the best toys any boy from a small middle class family could really  wish for...

Of course my brother was not born then, and it was just me.. And I was too young to learn about the wider, machiavellian world..

My father tried to explain me about why people die.. Why they grow old, just like plants and animals and why they should cease to exist.. At first he tried to explain me about heaven and earth and the magnificent paradise we would go to once we die.. I was not convinced.
To my little mind , paradise was here., with my parents, and grand parents, the wooden bus, auto rickshaw and the car.. So I did not want to go to another place after death, when paradise was just here, all around me..

And then he tried to explain population explosion.. He asked me what it would be like if my great grandpa, their parents and grand parents and their parents and grand parents were alive ( Kunchan Nambiar, Kaalan illaatha kaalam)., and I felt so happy.. The macro economic theories of how you would feed all these people or the break down of basic amenities and agricultural systems in such a society would not find entry in to the mind of a six year old.. To me that would have meant so many people to play with..  My father used to be always busy with his long trips and to my mother , the kitchen was all her life. In such times, the thought of having grand parents and great grandparents and great great and so forth to play with, bought immense joy to any kid..

He then told me one day... " I will tell you one mantra, to stay alive for ever..."

And I wanted to learn that..

He told me to come near and whispered in my ears.. " Om Namo Narayanaya ".,

I was very happy.. Finally I had an answer.. My wishes were granted without needing to summon any of the greatest Gods..

He also told me.. " The mantra itself would not have any effect, unless you use it with at most devotion.. And most of all.. You should be a good boy... Only then it would be useful.."

I think I obeyed him very closely for the next many years, till the reality of life and death and the holy spirit dawned upon me... Until I realized that life is more complicated than worrying about death...

But even then,  I did not stop chanting the mantra every day, so many times... " Om Namo Narayanaya".. And the goodness of his words, remained, with me..

It was not because I believed it would protect me from the inevitable. It was more of a belief, a strong faith in some one or something , that we could hold on to , when nothing else worked.. It was just like the strong feeling , that my dad would catch me if I jump, lest I fall.. Not that the God Almighty came around every time when you chanted.. But that belief strengthens our mind, so much,  that it helps us succeed, come what may..

When nothing else works, faith does...!

Years later Sid told me one day.. "Will every one die sometime.. ?"

I said "Yes, they do.."

" I don't want to die, and I don't want you to.."

Then I told him, "I'll tell you one mantra , to stay alive forever.."

The Children

It was the news in the second page of The Hindu that attracted him.

" Two little children meet death under the wheels of a truck on the highway. They had gone to pluck mangoes in the nearby mangrove and had taken a lift on a bike while returning. The speeding truck had hit the bike from behind, instantly killing the children. The biker had escaped with minor injuries. "

It had all the aspects for a story... Reality, life, tragedy and horror.. All ingredients for the next column..

He imagined the punch line..

"If you see two kids asking for a lift after midnight on the highway, stop at your own risk.. They are waiting for you, around the corner , to join them, in death.."

The clock chimed 11 times, and after an unsure pause , once more.. Looking out of the window, the roads were empty.. The highway lay like a large black serpent bathed in halogen lamps.. Time had flown so fast like a vulture carrying away it's prey.. It was time to call it a day and go home and relax with a scotch on the rocks.. And may be Maya is home today.. He felt a strange sense of excitement.. Time to go..

The security had gone to sleep. He eased the car on to the sleeping serpent and vroomed away towards Adayar..

It was a bit of surprise the the car coughed to a stop after a few miles.. It was a new Honda and as Hondas go, they are mostly defect free...  He got out, cursing.. Maya would have gone to sleep now, and then, so would the scotch..

Then the board on the side of the road caught his eye.. It read "Semmenchery" ..

Wasn't that the same name he had read in the Hindu ?

Then he notices two little forms on the side of the road.. And to confirm his fears, he notices one of them is clutching few mangoes in one hand..

Panting and sweating, he gets in to the car.. Surprisingly , it starts without a problem.. As he accelerates off, he looks at the rear view mirror for a second..

The two little forms are in the back seat.. Eyes red and one of them has trickle of blood oozing down his forehead..

"Adi Pettirichu.." said a little voice...

And then everything went black..

The Hindu read the next day..

" Fatal accident near Semmenchery. A speeding Honda City lost control and veered off the road , and over turned. The driver, a senior reporter , was instantly killed. No one else was injured. Police has filed a case of accidental death. It seemed that the victim was not under the influence of alcohol. Investigation is on . The victim was driving his new car which he brought after his bike was involved in an accident few weeks back.. "

..............................................................................

I complete the blog and close my iPad.. Eyes are becoming heavy and sleep is round the corner.. The clock chimes 11 times, and after an uncertain pause,once more..

My door bell rings..

I look through the peep hole.. In the darkness outside, do I see the outline of two little forms..?

And one of them.. Is he clutching a handful of mangoes.. ?

...................................................................................

Holy Cow...

Today, while driving back home on an emergency, saw an astonishing sight on the road. Couldn't stop writing about the same..

In front of Sholinganallur Infosys office normally there are a lot of cows (No pun intended :) ). Today, as it was just 0645 pm, there was only one.. And this one was waiting to cross the road..

The cars and buses and trucks whizzing past( as I had written sometime in the past, no one has courtesy, even for cows), the poor creature could not do much but wait on the side..

But when the signal turned red and we were waiting for the cross traffic, to my surprise, and to many others probably, the holy animal came forward to the zebra line. It stood for a minute , looked towards right, and then looked towards left and slowly ambled across. Reaching the median, it again stood , looked left, and then right, crossed the road and was gone.. !!

Blistering Barnacles.. Or Holy Cow.. !!!

Pappu alias Pappu

I think I've told this to few people.. Anyways it does not harm another time.. To my dear friends from Telengana and Rayalaseema and Hyderabad, it's just a real story, nothing intentional..

The first time I was at an Andhra mess, I had carefully searched for a table and sat down.. Then came the supplier who placed a large plate in front of me and poured a mountain of rice, with just enough space to see my friend across the table..

And then came this one guy in shorts and tee, running around and calling "Pappu, Pappu".. Then couple of people at the next table also started calling "Pappu".. And that made the first guy very furious who began shouting looking at the kitchen and couple other folks.. "PAPPU,PAPPU"..

Well, looked like this guy Pappu was missing.. And looked like he was some important guy too,  as people sitting on the tables were also looking for him... I looked at my friend, Raghuram Pappu across the table.. Is it you who they are looking for..? 

And then a grand old man in an old faded dress emerged from the dark smoky kitchen, holding two steel buckets full of dal curry.. And the guy in shorts and tee made a victorious war cry.. "Pappu!!!"... 

And all the guys at the tables chorused .. "Pappuuuuu"..

And my friend raised his voice and said "Pappu"..

At that, the wise old guy placed one of the buckets at our table, and said "Pappu"..

And then realization dawned.. And everything was alright ..

PS: Pappu is the term for Dal Curry in Telugu, which is one of the most important part of luncheon meals..

Grandpa's cup.. And a cricket story...

The English had brought cricket to India around the year 1782 and records suggest that the Calcutta  Cricket club existed as early as 1792. Possibly it has been one of the oldest games in India after the Kabaddi. In those days the white gentlemen from the far west played cricket in dusty open grounds, donned in pure white (safed) tees and trousers, to get the enviable tan , while the madaams (extra 'a' intentional) watched from covered stands sipping tea and biting on arrow root biscuits. The normal "kaala" public who were no supposed to be around, watched from behind bushes and trees to get an idea of the game and tried to create their own version with twigs and waste wood. (Anyone who has watched 'Lagaan' would get the context). The modern day Dhonis and Rainas and Kohlis evolved from those Neanderthal villagers..

To get over with all the intros.. I had also done something which was in theory, similar to the achievement of the English men. It was not so much in scale, but considering the landscape of a laid back village during mid eighties in rural Kerala where I grew up, and the simple mind set of the villagers, and keeping in mind the enthusiasm of a fourth grader, this was surely a comparable one in achievement.

I had brought the game of cricket to the village of Nattassery.....

In the year of 1985, when he returned from town on a rainy day in May, my Grandpa came back home in an auto rickshaw instead of his Hercules bicycle.  He had brought home a new item. It was a small 14 inch black and white Dyanora TV. At 0900 clock on Sunday mornings, it would show the Mickey Mouse show. Two years later, it would show Ramayana at the same time and another four years later, Mahabharata. But what fascinated me was not any of that.. It was something special, a drama enacted by 11 icons, that kept people at the edge of their seats..

In the afternoon, around 0200PM , it would show cricket highlights. Gavaskar , Kapil Dev and Mohinder setting the blades of grass in the stadium on fire.. Binny and Madan Lal physically ravaging the batsmen... It was a treat to watch....

Life had changed from then on... I used to sit awake in the nights and watch cricket matches played abroad.

It was then that the passion of actually playing the game became uncontrollable.. There were two main issues. One was the playing gear..  That was solved by Kuttappan Nair, who helped fashion a bat from the branches of a coconut tree and grandma who gave me two rupees to buy a rubber ball. The second was a team.. Though initially I tried to teach the game to my four year old brother, it did not work out.. He was just not strong enough to hold a bat..

"C'mon.." I used to think.. "You are a four year old bugger who cannot even lift a cricket bat.. What are you going to achieve in life, man..."  Anyhow, he used to run after his toy car, in the relief that practice session is over, sometimes even crying for my ball..

This would not work out... And so there was to be a solution soon.. It came in the form of the boy who used to bring milk at home... Appu, his name was, and was almost my age; may be a bit more.. But he used to be very busy.. He had to take his goats out to feed and then had to look after the cows at home.. Not sure if he attended school.. But then, determined was I, and managed to pull him out for some time every day to play cricket..

It was soon that we formed a team.. Though not 11, we had 8-9 boys of similar age and different heights and weights.. We used to play in the fields in the open sun.. It was autumn and the paddy fields lay bare after Kanni Koythu ( first harvest season in Kerala).. It was the perfect ground.... Lots of grass, enough to complete with the Lords.. The pitch was perfect for spin, spotted with small mounds of mud..

We were the first cricket team in Nattassery ..

And then, like any other great discoverers, I wanted to make it big.. That was when the thought of organizing a tournament set in... The acceptance was unanimous.. We were the only team in the whole village and were sure to win.. The thought of impending glory was too much to resist..

Organizing a tourney had its own up hill tasks.. We had to print notices.. Certificates needed to be printed for the winning team members.. But most of all, a trophy was required.. For one fourth standard kid along with his four year old sibling and few shepherds and few village kids, this was an uphill task... But when you face challenges is when innovation beams upon you..

Grandma used to say that Grandpa had participated in the famous Meenachil boat race in his younger days and won the first place.. He actually had won a trophy and the old , dusty brass artefact lay in one of the boxes in his small cupboard... I had heard that he used to treasure it a lot, as a reminder of his young and actives days.. But for me, that was the solution to the most difficult part of the puzzle..

It was not difficult for me to pick the trophy up from its resting place and clean and shine it as much as possible.. It still had not regained its original sheen, but certainly looked like the apt ever rolling trophy for the Nattassery World Cricket Tournament.

What remained were the certificates, which finally got printed in Nambiar uncle's electronic type writer in Mumbai,  which my father sent me by post.. To think, how much encouraging that was to a seven year old; may be that was the best I had...

The tourney was on a wet Saturday in November.. The challenging team was a gang of warlords from across the river..  As usual the match was postponed by an hour due to incessant rain.. Those were the days before the Duckworth Louis methods.. So both teams had to play the full 10 overs for a decision..

I, the self proclaimed captain of the host team won the toss and decided to field... No.. Don't think that I had anticipated the benefit of swing or capitalizing on the wet outfield. It was just the logic of the fourth grader..

The war lords came to bat.. The opener was a hefty, dark fellow in whose hands the simple bat looked very small..

Then came the rain..

The swing and wet outfields certainly did not help.. It was not raining ... It was raining runs.. None of the balls touched the ground.. Every one of them flew outside the paddy field, across the boundary.. The umpire did not have time to rest his hands..

Then came the opportunity.... The ball had flown high and was around 10 meters from me.. The seven year old ran... And jumped... His chest took a hit.. When he stood up , there were drops of blood on his elbows.. But, in his palm, safely held, was the rubber ball..

"Out!!!!!!" Proclaimed the umpire !!!! His finger had risen..

The match continued and at the end of 10 overs, the warlords had made 120 at the cost of 5 wickets.. Now was our turn..

We did our best.. Wickets fell.. But the kids persisted.. And then came the final over.. It was 12 runs,  3 balls and it was the seven year old facing a gangster..

I couldn't touch the first ball.. The second one came short pitched and rose to my chest.. The kid heaved, the bat connected, and the rubber ball flew off..

There was a cry in the gallery.. I couldn't open my eyes.. The cry had muffled.. It was time to see the result.. The kid opened his eyes..

The ball was safely in the hands of a gangster.. Caught just on the boundary.. The umpire had risen his finger, proclaiming the bitter truth..

Mine was the last wicket to fall.. The warlords had won by 12 runs..

And then, I cried...

The tears came, not because we had lost.. But thinking what would I tell my Grandpa.. The gangsters had taken the trophy, threw away the certificates and were doing the victory run...

Grandpa never found out.. Or he did not ask me... I had thought my kid brother would do me in.. But he did not..

Years later, when Grandpa was bedridden with intestinal cancer, one day, I told him..

" Pa.. I lost your trophy.." He did not say anything.. But smiled, even in the bitter pain..

Did he know.. I never found out...

I have never played cricket since my fourth grade... I did watch a lot of matches..  Slowly the interest wore off as work and life became complex.. Only the love for the game persisted..

I don't have my statue erected in Nattassery.. Nor do the people remember me as the father of cricket.. But, when I see kids playing cricket in paddy fields when I visit my native, the tingling feeling sets in..

And I see the seven year old amongst them, smiling and crying..  And an image of Grandpa's trophy in a haze...  May be, he is trying to get it back, after all these years..

Pongal Musings

The one aspect that myself and my co city dwellers have lost in the past few years is the basic instinct of courteousness.....

I remember Madras or Namma Chennai, in the earlier part of this century.. At a time when IT highways and McDonalds and Subways did not exist, pizza was a delicacy , and the largest Mall in Chennai was the Spencer's....when we were able to walk on the roads without getting lost in the heavy rush of automobiles, when the best vegetarian hotel in the whole of Adayar and further south , was the Vasantha Vihar , and when a filter coffee had the warmth of love than fire, and more than anything, when people used to smile at each other.. 

It was not so long ago, may be a decade and a bit more..I remember waking to MSS and Suprabhaatham, the walks we used to take on the roads of Adayar, the weekly visits to the Padmanabhaswamy and Kapaleeshwar temples and the countless sambar idlies dripping with ghee that we used to eat at Rs.10 each.. When we used to stand in queues patiently without pushing each other or trying to get ahead, and tried to give way to those who had emergencies (except when in Tatkal queues..:) ).. Those days we had enough space for others..

Those were the days when life was simple....

I have seen that Madrasees or Chennaites, including me for that matter , have forgotten to smile these days and lost that extra space , or rather grew selfish and took that for themselves... 

I am on the road, the traffic is heavy... And then that indica squeezes in, scraping mine on the side.. I honk and look at him and he shows me one of those nasty fingers.. He doesn't smile, but does he have a cheeky grin ? 

The toll plaza is a bottle neck and the hundreds of vehicles with different types and counts of  wheels honk and push to get past.. And then that poor guy who got stuck as one of the lanes close.. He tries to request for some space to get through the next one.. Nobody gives way.. I think for a minute, does the same and push through.. Can still remember the look on the hapless guy's face..

Patiently waiting for my turn in the long line at the coffee shop.. Couple of smartly dressed dudes and a dudette comes through and directly goes to the counter... " Master.. Naalu tea, moontru coffee.. Randu tea chakkara jaasthi.. Oru Coffee koncham strongaa.. Innoru coffee koncham lightaa..." Apparently he found one of his friends standing in front.. My blood boils while one of them looks at the other fools standing on the long serpentine line , and smiles..

The kids' school sends me a New Year message at midnight on the 31st..

"Wish you a Happy New Year 2014. Please do not forget that the last day to pay the fees for the third term is 10-Jan. Late comers attract a fine and the kids may not be allowed to sit in the class. "

Could have avoided the second part.. My New Year has gone sour at the thought of raising 40k by the next week...

Happy New Year 2014

Spectacles are becoming a fashion these days.. It's not about actually wearing them, but it is more fashionable actually not wearing them properly.... People put them on top of their heads probably using them as a rear view mirror, use them in place of hair clips, or dangle it from their VIP or Rupa brand underwears... I've even seen one guy just managing to balance it on his forehead, just above the eyes.. Must've been quite an effort to keep it that way throughout the day... And there was another guy on the road, dangling a pair of sun glasses from the hip pocket.. Guess he had some difficult time sitting down...

Guys..and gals too.. This is the problem with our nation.. We don't use things the way we are supposed to use them.. For eg. our brain... If we had put it to the use God had intended for it, we would have been in a better place...

Anyways, hoping the year 2014 would make things right, and people would learn to keep their glasses properly and use our brains for the right purpose.. The year 2013 had been the year of the common man, closing with aam admi and, it would be an injustice not to include the aam aurat, starting to get a taste of their rights.... Hope the coming New Year has more in stock and will not be yet another episode of the dynasty.. Hope the currency goes up to 50 dollars for one rupee ( as I am not getting many onsite chances), SUV prices decrease, God creates more land in Kerala so that real estate prices go down (and once I've bought enough, buries the extra under the sea), more than anything else, hope onion prices go down( I've seen everything from  veggie prices to the sensex and nifty being dependent on onion prices).

May be, I am too greedy.. I would just wish for some more time with family, being able to play with the kids, being able to exercise bit more, eat good food, find more time for my passions and more than anything sleep peacefully..

Am I being greedy again.. May be not .. !!

HAPPY NEW YEAR...

ഒരിടത്തൊരിടത്ത്....

നാട്ടില്‍ രണ്ടു മൂന്നു ദിവസത്തെ അവധിക്കു ശേഷം തിരിച്ചു പോരാന്‍ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരു തത്കാല്‍ ഒപ്പിച്ചെടുത്തു.. വൈകിട്ട്
റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ കൊണ്ട് വിടാമെന്ന ഏട്ടന്റെ ഓഫര്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം നിരസിച്ചു.... ഏട്ടന്‍ കുറച്ചധികം ദിവസമായി വാതം,
പിത്തം, കഫം എന്നിത്യാദികളുടെ കോപത്തിന് വിധേയനായി അലോപതി, ആയുര്‍വേദ മരുന്നുകളുടെ സംരക്ഷണയിലാണ്..
പോരാഞ്ഞ് അടുത്തിടയായി നടുവ് വേദനയും.. എന്നാലും ആ നല്ല മനസ്സ് എല്ലാവരെയും സഹായിക്കാന്‍ എപ്പോഴും തയ്യാറാണ്..
അത് ദുരുപയോഗം ചെയ്യാതിരിക്കേണ്ടത് ഒരു നല്ല അളിയന്‍റെ കടമ..
 
എന്നാല്‍ പിന്നെ ടാക്സി വിളിക്കാമെന്നായി അകത്തുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായം.. കണ്ണപുരം എന്ന ചെറു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും കണ്ണൂര്‍ വരെ എത്തണമെങ്കില്‍ നല്ലൊരു സംഖ്യ ചിലവാകും.. മദ്രാസില്‍ ചെന്നാല്‍ ആ കാശിനു പത്തു കിലോ അരി വാങ്ങാമെന്നു സാരം.. മാത്രമല്ല നഗരത്തിലെ തിരക്ക് വച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ കാറിനെക്കാള്‍ ഭേദം നടക്കുന്നതാണ്.അങ്ങനൊരു ചിന്താസരണിയില്‍ അതും യവനികക്ക് പിന്നിലേക്ക്‌ മറഞ്ഞു..
 
എന്നാല്‍ പിന്നെ അവസാനത്തെ പോംവഴി ലക്ഷ്മണന്റെ ഓട്ടോറിക്ഷയാണ്..... ഓട്ടോ എന്ന് പറഞ്ഞാലും
സാമാന്യം വലിയ ഒരു വണ്ടിയാണ് അത്...അത്യാവശ്യം ഒരു കുടുംബതിനൊക്കെ യാത്ര ചെയ്യാം.. രണ്ടു വശവും തുറസ്സായതിനാല്‍  ‍എയര്‍ കണ്ടീഷനിങ്ങും  മോശമില്ല.. നഗരത്തിലെ ഊടുവഴികളൊക്കെ അയാള്‍ക്ക് പരിചയുവുമാണ്.. എങ്ങനെയും തീവണ്ടി പുറപ്പെടും മുന്‍പ് പ്ലാട്ഫോര്‍മില്‍ നമ്മളെ എത്തിച്ചിരിക്കും.. ചിലവും കുറവ്..

ഈ ലക്ഷ്മണന്‍ എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോള്‍ നകുലന്‍, സഹദേവന്‍ എന്നൊക്കെ പോലെ ഒരു പാവം മനുഷ്യന്റെ ചിത്രമാണ് തെളിയുക..എന്നാല്‍ ലക്ഷ്മണന്‍ അത്ര പാവമല്ല... നകുലന്‍, സഹദേവന്‍ എന്നവരൊക്കെയും പാവമാകണം എന്നില്ലല്ലോ.. എന്നാല്‍ ലക്ഷ്മണന്‍ ഒരു പച്ച മനുഷ്യനാണ്... എല്ലാം എല്ലാവരോടും തുറന്നു പറയുന്ന സ്വഭാവം.. രഹസ്യങ്ങള്‍ ഒളിച്ചു വക്കാനറിയില്ല..തീവണ്ടി ആപ്പീസിലെത്തും വരെ നിര്‍ത്താതെ സംസാരിക്കും..അതില്‍ നാട്ടു വിശേഷങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും, രാജ്യാന്തര സംഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായേക്കാം.. പലപ്പോഴും നാട്ടിലുണ്ടാകുന്ന ചെറിയ ചെറിയ രഹസ്യ സംഭവങ്ങളും ഉണ്ടായേക്കാം.. അങ്ങനെ ആകെ ഒരു രസച്ചരടിന്‍റെ അറ്റത്ത് അങ്ങ് വരെ ഒരു യാത്ര ..

എന്നാല്‍ കണ്ണൂര്‍ വരെ ഞാനും വരാമെന്നായി അച്ഛന്‍.. അച്ഛന് ലക്ഷ്മണന്റെ വണ്ടിയില്‍ യാത്ര ചെയ്യാന്‍ താല്‍പര്യമാണ്.. അച്ഛനും ഒരു സംസാരപ്രിയനാണ് .. നമ്മുടെ വാമഭാഗവും , മറ്റുള്ളവരും പൊതുവേ സംസാര വിരോധികള്‍, അഥവാ കൂടി പോയാല്‍ സാമ്പാറില്‍ ഇടണ്ട കഷണങ്ങളെ കുറിച്ചും , അരിയുടെ വേവിനെ കുറിച്ചുമൊക്കെ മാത്രം ചര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍ താല്‍പര്യമുള്ളവര്‍ ആയതിനാല്‍ സംസാരിക്കാന്‍ ഒരാളെ കിട്ടുന്നത് അച്ഛന് വലിയ കാര്യമാണ്.. അച്ഛനും ലക്ഷ്മണനും ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്നാല്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഇരട്ടി മധുരം ഓര്‍ത്തു ഞാനും റാന്‍ മൂളി..

യാത്രയുടെ തുടക്കം മുതലേ തന്നെ സംസാരിക്കാന്‍ നിറയെ ബിഷ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു  ലക്ഷ്മണന്... മേലെ തൊടിയിലെ ഗോവിന്ദന്‍ നായരും പെട്ടി കട നടത്തുന്ന ശിവനും തമ്മിലുള്ള വഴിത്തര്‍ക്കം... "ഓന്‍ പീട്യ വെച്ചിരക്കണേന്‍റെ ഓരത്ത് കൂടെ ബേണം ഗോയിന്തേട്ടന് വീട്ടിലേക്കു പുവ്വാന്‍...മോന്ത്യായാല്‍   ഓന്റെ പീട്യെടെ മുന്‍പില് നാലഞ്ചു പേരുണ്ടാകും, കള്ളും മോന്തി , ചീത്തേം പറഞ്ഞ്... ഗോയിന്തേട്ടന്‍ എത്ര പറഞ്ഞാലും ‍ ഓന്‍ നിര്‍ത്തില്ല..ഇന്നലെ പിന്നെ വഴക്കായി, ബഹളായി.. ങ്ങള് പറയിന്‍ ന്‍റെ ഗോയിന്ദന്‍ മാഷേ , ആരക്കായാലും ഒരുമ്പാട് വരൂല്ലേ  "

ലക്ഷ്മണനും അച്ഛനും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു കുറെ ദൂരം.. രസച്ചരട് ഒന്ന് പൊട്ടിയത് മാട്ടൂല്‍ റോഡിലേക്ക്‌ തിരിയാന്‍ ഓട്ടോ ഒന്ന് നിര്‍ത്തിയപ്പോ ഴാണ്... വണ്ടി റോഡ്‌ മുറിച്ചു കടക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്നതിനിടയിലാണ് രണ്ടു സ്ത്രീകള്‍ ഓട്ടോയുടെ അടുത്ത് കൂടി കടന്നു പോയത്..  കൂട്ടത്തില്‍ മൂത്ത സ്ത്രീക്ക് ഒരു നാല്പതു വയസ്സ് കാണും.. വെളുത്തു ഒത്ത വണ്ണവും ഉയരവും... വളരെ കുലീനവും സുന്ദരവുമായ മുഖം... ആരായാലും ആ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി പോകും... അവരുടെ കൂടെ, മകളെ പോലെ തോന്നുന്ന ഏതാണ്ട്‌ പതിനെട്ടു വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയും..  അവര്‍ ഓട്ടോയിലേക്കു നോക്കി ലക്ഷ്മണനെ കണ്ടു പരിചയ ഭാവത്തില്‍ ഒന്ന്ചിരിച്ചു എന്ന് വരുത്തി..

"അതാരാ ലക്ഷ്മണാ, ഏടെയോ കണ്ട പോലെ " അച്ഛന് ഒരു സംശയം..

"അതു നമ്മടെ ഗംഗന്‍ മാഷിന്‍റെ..... സീത ടീച്ചര്‍.."

"അതെ അതെ.. ഗംഗാധരന്‍ മാഷിന്‍റെ ഭാര്യ അല്ലെ.."

"ബാര്യന്നെ . രണ്ടാമത്തേ.." ലക്ഷ്മണന്‍ ഒരു തെറ്റ് തിരുത്തും പോലെ പറഞ്ഞു..

"അതെ അതെ... കൂടെ ഉള്ളത് ..? മകളാണോ?" ..

"അതെ അതെ .. ടീച്ചറുടെ മോളാ.. പേരോര്‍മയില്ലാ.. ഓളടെ കല്യാണമായെന്നു കേട്ട്.."

"അതെയോ..? ഗംഗന്‍ മാഷിപ്പോ? "

"മാഷ്‌ റിട്ടയര്‍മെന്‍റ് ബാങ്ങി ഇപ്പൊ ഇബടെ പൊരയൊക്കെ വച്ച് കൂടിയിരിക്കന്.."

കുറച്ചു  പഴയ കഥയാണ്‌.. പോകും വഴി ലക്ഷ്മണന്‍ പറഞ്ഞു... ഗംഗാധരന്‍ മാഷ്‌ പണ്ട് ചെറുപ്പത്തിലേ അച്ഛന്‍റെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി നീലെശ്വരത്തുള്ള ഒരു പ്രമാണിയുടെ ജാനകി എന്ന മകളെ വിവാഹം കഴിച്ചതിനാലും, അതില്‍ പുരുഷ കേസരികളായ രണ്ടു മക്കള്‍ ഉള്ളതിനാലും, പള്ളിക്കര എന്ന സ്ഥലത്ത്  ഭാര്യാഗ്രഹത്തില്‍ തന്നെ കഴിഞ്ഞു കൂടുന്ന കാലം.. മാഷിനു അന്ന് ഒരു അമ്പതു വയസ്സ് വരും..അടുത്തുള്ള ഗവേര്‍മെന്റ്റ്‌ യു.പി. സ്കൂളില്‍ ഹെഡ് മാസ്റ്റര്‍... തികഞ്ഞ ഭക്തന്‍.. ഭാര്യാ വിധേയന്‍.. ഒരു കണക്കിന് പള്ളിക്കര ഭഗവതിയെയും, സ്വന്തം ഭാര്യയെയും അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു പോലെ പേടി ആയിരുന്നു എന്നാണു ജനസംസാരം... അത് കൊണ്ടൊക്കെ അമ്പലവും സ്കൂളും പിന്നെ വീടും  മാത്രം ആയി അദ്ദേഹം ജീവിതം കഴിച്ചു വന്നു...

എന്നാല്‍ മക്കള്‍ അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല.. ചെറുപ്പത്തിലേ അച്ഛനായതിനാല്‍ അന്നേ മൂത്ത മകന് ഒരു പത്തിരുപത്തിനാലു വയസ്സ് വരും.. രണ്ടാമനും വരും ഒരിരുപത്‌ വയസ്സ്.. അച്ഛനെ തെല്ലും അനുസരിക്കാത്ത , ഒത്താല്‍ എതിര്‍ത്തു പറയുന്ന മക്കള്‍.. അമ്മയാണ് അവര്‍ക്ക്‌ അച്ഛന്‍ .. എന്നാല്‍ മാഷ്ക്ക് അതില്‍ ഒട്ടും വിഷമം തോന്നിയിട്ടില്ല.. അവരെയും അദ്ദേഹത്തിന് ലേശം ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് സംശയം തോന്നിയവരുണ്ട്..

അക്കാലത്താണ് ഉപ്പള എന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്നും സീത ടീച്ചര്‍ ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ വാങ്ങി പള്ളിക്കര യു.പി.സ്കൂളില്‍ മലയാളം അധ്യാപികയായി എത്തുന്നത്‌..ചെറുപ്പത്തിലേ വിവാഹിതയായിരുന്നു അവരും..എന്നാല്‍ യൌവനത്തിന്‍റെ ആദ്യ നാളുകളില്‍ തന്നെ ഭര്‍ത്താവ് ഒരു പനി ബാധിച്ചു അവരെ എന്നെന്നേക്കുമായി വിട്ടു പിരിഞ്ഞു.. രണ്ടു വയസ്സുള്ള ഒരു മകളെ അവരെ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ടാണ് അയാള്‍ മരണമടഞ്ഞത്.. അന്ന് മുതല്‍ ടീച്ചറും മകളും ഒറ്റക്കാണ്.. ഭര്‍ത്താവിനു തുല്യനായി ഒരാളെ കണ്ടെതാതിനാലോ എന്തോ ടീച്ചര്‍ പിന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചില്ല.. മകളെ വളര്‍ത്തുന്നതില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു അവര്‍ ജീവിതം കഴിച്ചു വന്നു..

പുതിയ സ്കൂളില്‍ ചേരുന്ന സമയത്ത് ടീച്ചര്‍ക്ക്‌ ഒരു മുപ്പത്തഞ്ചു വയസ്സ് പ്രായമുണ്ട്.. എന്നാല്‍ അതി സുന്ദരി.. കണ്ടാല്‍ ഒരഞ്ചു വയസ്സ് കുറവേ തോന്നൂ.. കുളിച്ചു കുറി തൊട്ടു മുടിയില്‍ ഒരു തുളസിക്കതിരും ചൂടി വരുന്ന ടീച്ചറെ കണ്ടാല്‍ ആരും ഒന്ന് നോക്കി നിന്ന് പോകും..

"നൊമ്മടെ ചെറുന്നു ബാഗോതി എറങ്ങി വന്ന പോലെ .." ലക്ഷ്മണന്‍റെ ഭാഷയില്‍..

ഗംഗാധരന്‍ മാഷുടെ വിഷയവും മലയാളമായതിനാല്‍ മാഷും ടീച്ചറും തമ്മില്‍ സ്കൂളില്‍ വച്ച് കൂടുതല്‍ ഇടപഴകിയിരുന്നു .. എന്നാല്‍ അതിനു ഒരു  സഹപ്രവര്‍ത്തക ബന്ധത്തിന് മേലെ ഒരു മാനമില്ലായിരുന്നു... കവിതയും കഥകളും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന മാഷ്‌ മലയാളം ഒരു വിഷയമായി സഹാധ്യപികയുമായി സംസാരിച്ചതില്‍ ഒരു സുഹൃദ്‌ ബന്ധത്തിന് മേലെ ആരും കാണുമായിരുന്നില്ലാ നഗരത്തില്‍..

എന്നാല്‍ ആ ഗ്രാമത്തില്‍ അതിനു പുതിയ മേച്ചില്‍പ്പുറങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ആളുണ്ടായിരുന്നു.. "തീയുണ്ടെങ്കിലല്ലേ പുകയുണ്ടാകൂ.."എന്നീ പഴമൊഴികള്‍ നിര്‍ബാധം എടുത്തു വിളമ്പാനും..ഇതെല്ലാം ജാനകി അമ്മയുടെ ചെവിയിലെത്താന്‍ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല..

"ങ്ങള് പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ പോണതെന്തിനാ.. ആടെ ആ തെയിടിശിയോട് ശ്രുങ്ങരിക്കാനാ ? നാട്ടാരെ കൊണ്ട് പറയിക്കാനെ കൊണ്ട് ഒരു ജമ്മം.. ഇനി ഇതെങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ കേട്ടാല് .." ജാനകി അമ്മ ഭര്‍ത്താവിനോട് ഉച്ചത്തില്‍ അലറി..

"ജാന്വോ .. ഞാന് . അങ്ങനൊന്നും.." മാഷ്‌ പതറി..

"ങ്ങള് തോന പറയണ്ട.. എനക്കെല്ലാം അറിയാം..ബരണോണ്ട് ഞാനങ്ങോട്ട് ഒരീസം..പത്തമ്പത് വയസ്സായിട്ടും നാണമില്ലാത്ത ഒരു മനുഷന്‍.."

അങ്ങനെ ജാനുവമ്മ സ്കൂളിലേക്ക് വരുന്ന ദിവസവും ഭയന്ന് മാഷ്‌ കഴിച്ചു കൂട്ടി..

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരു തുലാവര്‍ഷ ദിവസം അമ്പലത്തില്‍ നിന്നും കുടയില്ലാതെ തിരിച്ചു നടക്കാനാവാതെ വിഷണ്ണനായി നിന്ന മാഷിനെ സീത ടീച്ചര്‍ കണ്ടു മുട്ടി..

"മാഷ്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കില്‍ വരൂ..എന്‍റെടുത്ത് കുടയുണ്ട്..ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കാക്കാ..."

"അത് ബേണ്ട ടീച്ചറെ..മഴ മാറട്ടെ..ഞാനിബടെ നിന്നോളാ" മാഷ്‌ ഒഴിഞ്ഞു മാറി..

"അതിപ്പളൊന്നും മാറണ്ടാവില്ലാ.. മാഷ്‌ വരൂ. ഞാനാക്കിത്തരാം.."

ടീച്ചറുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ഒരേ കുടക്കീഴില്‍ വീട്ടിലേക്കു നടന്ന മാഷ്‌ ഒരു ഫര്‍ലോങ്ങ് താണ്ടുമ്പോള്‍ ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു..വളരെ കാലം കൂടി കുളിച്ചു തൊഴുതു ഭര്‍ത്താവിനു നല്ല ബുദ്ധി തോന്നിക്കാന്‍ പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിക്കാന്‍ അമ്പലത്തിലേക്ക് വരുന്ന ജാനകി അമ്മ..

പിന്നെ അവിടെ നടന്നത് വിസ്തരിക്കാനുള്ള വാക്ക്‌ ചാതുര്യം ലക്ഷ്മണനും ഇല്ലായിരുന്നു..

"ങ്ങള് ഇനി ഇങ്ങോട്ടും പുവ്വണ്ടാ.. ഇബടെ വീട്ടില്‍ ഇരുന്നാ മതി.. മുടിയാനെ കൊണ്ടുണ്ടായ ജമ്മം " ജാനുവമ്മ അവസാനം ഒരു തീര്‍പ്പെന്ന മട്ടില്‍ പറഞ്ഞു..

മാഷടെ മക്കള്‍ സീത ടീച്ചറുടെ വാടക വീട്ടില്‍ പോയെന്നോ , സാധനങ്ങള്‍ എടുത്തു വലിച്ചു പുറത്തിട്ടു നാട് വിടാന്‍ പറഞ്ഞെന്നോ ഒക്കെ കേട്ടു..

അങ്ങനെ ഒടുവില്‍ രാജി വക്കാന്‍ തയ്യാറായി അവസാനമായി സ്കൂളിലെത്തിയ ഗംഗാധരന്‍ മാഷിനെ സീത ടീച്ചര്‍ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ വച്ച് ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ടു..

"മാഷോട് ഒരൂട്ടം ചോയിക്കണമെന്നുണ്ട്"

"ഇനി എന്ത് ചോയിചെട്ടെന്തിനാ ടീച്ചറെ."

"മാഷക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കില്‍ എന്നെ കല്യാണം കഴിക്കുമോ.. എനക്കും എന്‍റെ മോള്‍ക്കും ഒരു ജീവിതം കൊടുക്ക്വോ ?

പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്‍പില്‍ മാഷ്‌ പതറി..

"കുട്ടീടെ അച്ഛന്‍പോയെ പിന്നെ ഞാനാരേം കല്യാണം കഴിക്കണോന്നു വിജാരിചിട്ടില്ലാ..ല്ലാരും ഒത്തിരി നിര്‍ബന്ധിക്കേം മറ്റും ചെയ്തിട്ടും... എന്നാലിപ്പോ മാഷിനോട് അത് ചോയിക്കണോന്നു തോന്നി.. മാഷടെ അവസ്ഥ ഏതാണ്ട് എന്‍റെ പോലന്നെ... മാഷൊരു പാവാ "

പിറ്റേന്ന് നീലേശ്വരം രജിസ്ട്രാരാപ്പീസില്‍ വച്ചായിരുന്നു ചടങ്ങ്.. മാഷടെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കള്‍ മാത്രമേ വന്നിരുന്നള്ളൂ.. പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ ജാനുവമ്മ വിവരമറിഞ്ഞ് പാഞ്ഞെത്തി..

"ങ്ങള് ഒടുക്കം അത് ചെയ്തല്ലേ..ഞാനിപ്പോ കീഞ്ഞു പാഞ്ഞു ബന്നില്ലെങ്കിലോ.. ങ്ങള് വേറെ കെട്ടൂല്ലാരുന്നോ.. ഞാന്‍ ങ്ങളേം കൊല്ലും , ഈ തെയിടിശീനേം.."

എന്ന് പറഞ്ഞു സീത ടീച്ചറുടെ നേരെ ജാനുവമ്മ കൈയോങ്ങിയതും ഒരത്ഭുധം അവിടെ സംഭവിച്ചു.. മാഷ്‌ ഇന്നേ വരെ ചെയ്യാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും ധൈര്യം കാട്ടാത്ത ഒരു പ്രവൃത്തി.. അദ്ദേഹം  ജാനുവമ്മയുടെ കൈ കടന്നു പിടിച്ചു.. എന്നിട്ട് കരണത്തു നോക്കി മുഖമടച്ചു ഒരടി... ആ അടിയുടെ ശബ്ദം ഒരു പത്തു സെക്കന്‍ഡ്‌ മുഴങ്ങി കേട്ടു എന്ന് ദൃക്സാക്ഷികള്‍.. മര്‍ദ്ദിതന്‍റെ വിമോചനത്തിന്‍റെ കാഹളമായിരുന്നു അത്..

പിന്നെ എല്ലാം മുറ പോലെ നടന്നു.. മാഷ്‌ അയച്ച ഡിവോര്‍സ് നോട്ടീസ് ജാനുവമ്മ അന്നെക്കന്നു തന്നെ ഒപ്പിട്ടു കൊടുത്തു.. വോളണ്ടറി റിട്ടയര്‍മെന്‍റ് വാങ്ങിയ മാഷും , ചെറുകുന്നിലേക്ക് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ വാങ്ങിയ ടീച്ചറും പള്ളിക്കര വിട്ടു തറയില്‍ വീട് വാങ്ങി.. ഇതെല്ലാം നടന്നിട്ട് ഇപ്പോള്‍ ഏതാണ്ട്‌ അഞ്ചു കൊല്ലം..

"കല്യാണത്തിന് ബിളിക്കണ്ടിരിക്കില്ലാ.." സ്റ്റേഷനില്‍ ഞാന്‍ വണ്ടി ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ലക്ഷ്മണന്‍ അച്ഛനോടായി പറഞ്ഞു..

"അതെയതെ.. കേമാവും ല്ലേ.." അച്ഛന്‍ സമ്മതിച്ചു..

എന്നെ തീവണ്ടി കയറ്റി വിട്ടു അച്ഛന്‍ അതെ ഓട്ടോയില്‍ മടങ്ങി.. ചൂളം വിളിച്ചു തീ തിന്നുന്ന രാക്ഷസന്‍ കണ്ണൂര്‍ വിടുമ്പോള്‍ സീത ടീച്ചറുടെ മുഖമായിരുന്നു എന്‍റെ മനസ്സില്‍.. അവരിപ്പോള്‍ മകളുടെ കല്യാണത്തിന്റെ ഒരുക്കത്തിലാവും.. അതോ ഞാനിനിയും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ധീരനായ ആ അധ്യാപകന് ഊണ് വിളമ്പുന്നുണ്ടാവുമോ ? ഏതായാലും മാഷിപ്പോള്‍ ചെറുകുന്ന് ഭഗവതിയെ മാത്രം ഭയന്ന്, കവിതകളും കഥകളും യഥേഷ്ടം അയവിറക്കി ജീവിക്കുന്നുണ്ടാവും..

അസൂയ തോന്നി എനിക്ക്.. ഭാഗ്യവാന്‍..!

മാഷെ ഒന്ന് കാണണം, ഇനി കണ്ണൂരു പോകുമ്പോള്‍.. എന്തായാലും ഇപ്പോഴേക്ക് പുതപ്പിനടിയില്‍ കണ്ണുകള്‍ക്ക് കനം തൂങ്ങി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..

....................................

 

Between Damodaran and Me. .അഥവാ ദാമോദരന്റെ ക്രൂര കൃത്യങ്ങൾ...

Damodaran has been one of my biggest enemies in the past one year..

Now, the catch is that I don't know Damodaran..I don't know if he is short or tall, dark or fair... I don't  even know if he is a good or bad person.. But all that I know he has been troubling me for the past one year..

It all started when I took a prepaid mobile connection, upon my return from Belgium in March of 2012..  I made sure I spent enough time looking for the best number, one that rhymes, easy to remember and even tried some astrological advices to ensure that it is the best number.. You don't get a lot of choices when you search for a mobile number.. It is not like getting a registration number for your car.. I can pay some half a million and get the number of my choice.. But paying such money for a mobile number.. Naah.... Who would do that...? So I had to search, again and again, and found one that perhaps matched 6 out of my 10 criteria..

Two days after the number got activated, there was an SMS from Globus stores on a promotional sale.. I felt so happy that I am being pampered for taking a mobile connection.. But was crestfallen when the message read " Dear Damodaran, please avail this 50% discount.. Please don't forget to bring those coupons we sent you by mail.."

Well, though I spent few years outside India, that does not mean the government can change my name... I am still Mr.X, the same Mr.X that I was before leaving the country... I have the same passport where my name is Mr.X.. And about sending coupons via mail.. No one sent me anything.. I felt so humiliated and chose to ignore the Globus guys..Even took a pledge.. Will never go there, even if they offer me a 100% discount n everything..

And then after two days, there was another SMS.. This time it was from Twin Courtz apartments, and read " Damodaran, please pay the maintenance dues immediately as you have not paid for last 10 months.. Else we will be forced to take legal action.."

( SMS messages won't be so long., will they ? Well guys, this was also not so long.. But when you narrate a story you can't mention short ones like "Damn, pl pay mtce imm. Else police.. " and leave the readers guessing what that meant..)

Well.. Coming back to the story.. This was when I was really perplexed.. I never stayed at any such apartment, leave alone not paying maintenance amount.. By nature , I am normally a good person, honest and truthful, though sometimes my close friends would disagree.. But , honestly , I am such a guy..And the mention of "police" , "legal" et al, normally gives me the jitters..

That was when somebody told me that if one does not use a mobile number for 6 months, it can be re-assigned to some other innocent guy.. And this exactly has happened in my case..

This was just the starting point.. There were many threatening messages from HDFC credit cards, ICICI personal loans, some loan sharks.. It seemed these guys knew my real address , except the Globus guy.. I even thought I saw some odd looking guys, like the one you see in movies wielding knives or guns,  roaming outside my apartment.. The Globus guy still sent me SMS on discount sales and as always, sent coupons to Dear Mr.Damodaran..

And then, one morning at around 0430AM, there was a call in my cell phone.. Cursing the early morning caller, I took the phone and said hello..

The 70+ voice of a woman at the other end was weak.. But it was overflowing with affection and it called me.. "Damoo..", it said.. " Damoo, where are you..? Why don't you call?"..

I did not know what to say.. I knew very well that I was not Damodaran.. But then would the 70+ voice at the end, believe that ?.. I chose best to disconnect the call..

It called me again, and again.., when I was in meetings, or busy with my work, at lunch and early mornings when I was sleeping.. The loan sharks and the credit card guys still sent me messages and threatened to find me.. But there was nothing like this old woman looking for "Damu"...

I haven't found Damodaran yet. I don't know him at all.. I don't know if he is short or tall, dark or fair... I don't  even know if he is a good or bad person.. But all that I know is someone is looking for him.. Someone, for whom , he means a lot..

I haven't thought about changing my mobile number.. I am afraid of those guys looking for Damodaran, who might find me in the end.. But still, I think some day, I will have courage to tell that 70 + old woman that I am not Damodaran, but that I would help find Damu some day..

Love by the coffee cup..

The Cafe Coffee day on top of EB2 was not so crowded on Friday morning and I found myself to be a lone customer.. The coffee was not so hot, but I thought of sipping it slowly to delay getting back to work..

 And then, that pretty girl standing opposite, smiled at me.. All spring bloomed in and there seemed to be some song I the air..(an old Yesudas one... Don't remember which)..

 It grew more vivid, when she walked towards me, stood near and said "Hi".. All time frozen for a moment.. What do you normally do.. ?

 And then, when she threw the coffee cup in to the trash can behind me, and walked away, continuing to talk on the blue tooth, all spring vanished, and reality was back.. Back to MCFP..

Ghost of 2nd Cross Street

I've never believed in the supernatural.. The experience of spending my childhood in my 300 years old ancestral home filled with dark corridors and musty cellars and tell tale stories have left a mark on me, which always makes me think someone(thing) is there in the shadows. I've been always afraid to stay alone.. But never believed that there is something like the supernatural..

It was one of the... usual days in MCFP where one stays till 0200 am and returns home sleepy and groggy.. The drive back home through OMR went in a haze, trying to focus on the road lighted up with neon lamps that diffuse light and trying to listen to Iron Maiden playing "Can I play with madness".. 

The turn on to 2nd cross street leading to the apartment is mostly dark.. Though the village demigod stays nearby, the street lights don't light up on many days or they blink.. Turning sharply on to the small mud road, a white form suddenly passed in front of the car and I had to brake hard.. There was nothing but darkness.. But peering out in front, one could be sure that there was a white face in the shadows, or not sure if it was a face at all.. Apparently it did not care about me and was motionless..

The security guard does not work at night and I was not sure if I had the courage to open up the gates myself..

Finally after mustering the courage and entering the apartment half running, I was unsure if the apparition was still there.. Did I intrude in to a different world..? Or was it an illusion.. ?

Weeks later, I still slow down and look around at the turn, lest I should disturb something which tries to find its space while the demigod and the rest of the world sleeps.. I still do not believe in the supernatural, though..